بایگانی روزانه: 2 سپتامبر 2012


فعاليت طبقه کارگر و شوراها: آلمان 1923-1918

توسط سردبیر در

پيتر رَچلِف*  برگردان: وحيد تقوی هنگامی که آلمان در سال 1914 وارد جنگ جهانی شد اختلافات داخلی به ميزان حداقل بود. اکثريت عظيم مردم، مستقل از وابستگی طبقاتی يا حزبی‌شان به فعاليت‌های جنگی پرداختند.[1] اما با ادامه‌ی جنگ، بخصوص در سال‌های آخر آن، نارضايتی نه تنها نسبت به خود جنگ بلکه همچنين نسبت به سيستم سياسی آلمان، و به ميزان کمتری نسبت به ساختار اجتماعی-اقتصادی آن، افزايش يافت.[2] اين نارضايتی عمدتاً در بين ملوانان و سربازان (بخصوص آنهائی که بطور روزانه درگير در جنگ بلاواسطه نبودند) و کارگران ظاهر شد. برای هيچکدام از اين گروه‌ها علت اصلی نارضايتی اداره‌ی جنگ

خواندن را ادامه دهید


کنترل کارگری و اشغال کارخانه در آرژانتین 3

توسط سردبیر در

«خود گردانی» در آرژانتین مایکل آلبرت ترجمه: مریم خراسانی  در ماه اکتبر ، هفته ای را در بوئنوس آیرس گذراندم، آموزشی در آرژانتین درباره ی جنبش کارگران آرژانتین در جهت پس گرفتن کارخانه ها. طی دوره ی جهانی سازی شرکتی اخیر که سبب ورشکستگی های اقتصادی در آرژانتین شد، در زمانی که مراکز سرمایه داری اشتغال اغلب ورشکسته شدند، کارگران این مراکز با مصایب بسیاری مواجه شدند. برای حفظ درآمد و اجتناب از گرسنگی محتمل، کارگران در کارخانه های ورشکسته در موارد مشخص تصمیم گرفتند مراکز اشتغال شان را از نو فعال سازند، درست برخلاف مالکان سرمایه دار که ناتوان

خواندن را ادامه دهید


کنترل کارگری و اشغال کارخانه در آرژانتین 2

توسط سردبیر در

ناصر اصغری قسمت اول مقدمه روزهای اواخر سال ٢٠٠٥ شهرداری شهر بوینس آیرس در یك جلسه غیرعلنی لایحه‌ای را به تصویب رساند كه بر مبنای آن هتل بوین (BAUEN) كه از سال ٢٠٠٣ تحت كنترل كارگران این شركت بوده است، به صاحب یپشین برگردانده شود. این خبر یك بار دیگر مسئله جنبش كنترل كارگری و یا اشغال كارخانه ها كه در آرژانتین به آن احیا كارخانه ها (recuperada fábrica) هم میگویند را در صدر اخبار كارگری جهان قرار داد. جنبش كنترل كارگری در آرژانتین با هتل بوین شروع نشد و این تنها محیط كاری و حتی شناخته شده‌ترین آنها هم

خواندن را ادامه دهید


کنترل کارگری و اشغال کارخانه در آرژانتین 1

توسط سردبیر در

دو مصاحبه با رهبران کارگری نمونه ای از اشغال کارخانه و مديريت کارگری مصاحبه با يوری فرناندِز از رهبران کارگران لباس دوزی بروکمن ــ آرژانتين فليسيتاس ترويه و بهرام قديمی بوئنوس آيرس نهم  فوریه  ۲۰۰۵ دوازدهم آذر ماه هشتاد و چهار سؤال: از چه زمانی بحران کارخانه آغاز شد و عکس العمل کارگران چه بود؟ يوری فرناندِز: اين بحران از سال ۹۶ آغاز شد و در سال ۲۰۰۰ بسيار شدت پيدا کرد. در اواخر سال ۲۰۰۰، در ماه نوامبر ما از اوضاع کارخانه با خبر شديم. کارخانه مقروض بود و اوضاع داشت به جائی می کشيد که آن را به

خواندن را ادامه دهید


شوراى کارگرى کارخانه ايرانيت

توسط سردبیر در

سعيد مدانلو کارخانه ايرانيت کارخانه ايرانيت شماره يک همجوار کارخانه سيمان تهران در غنى آباد شهر رى واقع است. اين کارخانه، به انضمام ٦٠ کارمند، داراى ١٢٠٠ پرسنل بود. محصولات عمده آن ورق هاى موجدار ساختمانى، لوله هاى آب فشار قوى و فاضلاب ، همچنين لوله هاى چدنى، سرپيچ و بست هاى چدنى است که در آن زمان حدود ٢٠٠ کارگر را در قسمت چدن ريزى مشغول به کار ميداشت. کارخانه شماره ٢ ايرانيت در اصفهان است که ظاهرا داراى ٨٠٠ پرسنل بود. مواد اوليه مصرفى اين دو کارخانه عمدتا سيمان و آزبستوس مى باشد. آزبستوس (پنبه نسوز) ماده اى

خواندن را ادامه دهید


تجربه کارگری ایران از ب.ک فعال سندیکای پالايشگاه آبادان

توسط سردبیر در

شصت و پنج سال كار و پيكار در سنگر زحمتكشان مصاحبه از نشریه کار آنلاین سوال : رفيق عزيز با تشكر از اين كه پذيرفتيد با نشريه كار مصاحبه كنيد. لطفاً كمي از خودتان و از شرايطي كه كار و مبارزه را آغاز كرديد برای خوانندگان كار بگوييد. با تشكر متقابل و با تاكيد بر اين كه هدف من از انجام اين گفتگو انتقال تجربيات گذشته به نسل كنوني فعالين جنبش سنديكايي و كارگري ايران است. نام من ب. ك است و در زمان رضا شاه حدود سال ١٣١٥ در پالايشگاه آبادان شروع به كار كردم. سالی كه من استخدام

خواندن را ادامه دهید


تجربه کارگری ایران از خليل پرن فعال سندیکای فلزكار مكانيک

توسط سردبیر در

براي هشت ساعت كار، كشته‌ها داديم گفت‌وگو با خليل پرن هژیر پلاسچی اشاره: خليل پرن در سال 1315 در بادكوبه متولد شد. در چهار سالگي به‌همراه خانواده‌اش به ايران مهاجرت‌كرد و در سراب ساكن شد. پدرش به تهران آمد و بعد از اين‌كه شرايطي براي ادامه‌ي زندگي فراهم‌كرد، خانواده‌اش نيز به تهران آمدند. پرن از همان زمان به‌عنوان سرايه‌دار در گاراژي متعلق به بانك ملي استخدام شد. بعد از پايان ساعت كارش هم در كنار پدرش روي چرخ طوافي ميوه مي‌فروخت. بعد از مدتي به‌دليل وضع اقتصادي خانواده، در يك حلبي‌سازي مشغول به‌كار شد و در سال 1341 در كارخانه‌ي

خواندن را ادامه دهید