توسط سردبیر در
0

تغییر اندازه فونت:

انگلیس زودتر از بسیاری از کشورهای اروپا در راه رشد سرمایه داری گام نهاد. در سالهای 1660- 1640 در انگلیس انقلاب بورژوازی رخ داد و در اواسط قرن 18 شرایط لازم برای انقلاب صنعتی فراهم گردید. انقلاب صنعتی انگلیس از سالهای 60 قرن 18 آغاز گردید و در سالهای 40 قرن 19 به پایان رسید. اختراع ماشین بخار و مولدهای بخاری (سال 1784) نقش مهمی در رشد صنایع ماشینی بازی کرد. این اختراع در قرن 18 به همان اندازه مهم بود که اختراع نیروی الکتریسیته در اواخر قرن 19 و نیروی اتم در دوران ما.

اختراع ماشین بخار و مولدهای بخاری موجب شد که در اواخر قرن 18 بیشتر صنایع انگلیس به صورت صنایع ماشینی در آیند. ماشینی شدن صنایع سبب انحطاط صنایع دستی و پیشه وران گردید، اکثر تولیدکنندگان را از وسائل تولید محروم ساخت و ثروت جامعه را به تدریج در دست اقلیت سرمایه دار متمرکز نمود.

طبقه کارگر انگلیس در دوران نسبتا کوتاهی بوجود آمد که اساسا مربوط به دوران انقلاب صنعتی است و جمعا 90 سال بیشتر طول نکشید. با انقلاب صنعتی و به کار بردن ماشین وضع طبقه کارگر به هیچ وجه بهبودی نیافت بلکه ساعات کار باز هم بین 15 تا 18 ساعت در روز بود و در صنایع نساجی نیز به مقیاس وسیعی از کار زنان و کودکان استفاده می شد.

استثمار شدید و بی حقوقی کامل، کارگران را به مبارزه در راه بهبود وضع زندگی وادار نمود. مبارزه کارگران انگلیس علیه سرمایه داری از همان آغاز انقلاب صنعتی شروع می شود. ابتدا این مبارزه به شکل قیام، اعمال خودسرانه و غیر متشکل علیه ماشین و سرمایه داری صورت می گرفت. رهبر قیام های کارگری علیه ماشین، کارگر متهوری بنام لود (Loud) بود که در قرن 16 برای نخستین بار دستگاه های بافندگی را شکست. در قرن 18 نیز کارگران به پیروی از روش لود ماشین ها را می شکستند و گاهی استادکاران و سرمایه داران را می کشتند. قیام هائی که در سالهای 1765، 1771، 1783، 1789، 1791، 1794 در شهرهای مختلف انگلیس رخ داد تماما دارای خاصیت بالا بودند. در این قیام ها حتی کارگران معادن زغال سنگ نیز ذخائر زغالها را می سوزاندند و معادن را خراب می کردند. این قیام ها و اعتصاب ها از یک کارخانه و یا یک ناحیه تجاوز نمی کرد ولی بهر حال نتیجه استثمار وحشیانه ای بود که کارگران را به واکنش شدید وامی داشت.

در سال 1792 برای نخستین بار در لانکشایر اتحادیه بافندگان تشکیل شد. کار اتحادیه ابتدا تشکیل صندوق کمک متقابل بود که تدریجا رهبری اعتصاب ها را نیز به عهده گرفت. اتحادیه های انگلیس که به نام تریدیونیون مشهورند در اواخر قرن 19 فقط کارگران متخصص را به عضویت قبول می کردند و مبارزه آنها اساسا برای این بود که شغل خود را از دست ندهند.

 کارگران دیگر که جزو تردیونیونها نبودند به روش سابق که خراب کردن ماشین و کارخانه ها بود ادامه می دادند. در سال 1796 قانونی وضع شد که شامل مجازات های شدیدی علیه خراب کنندگان ماشین بود. در اواخر قرن 18 و اوایل قرن 19 جنگ های متمادی بین انگلیس و فرانسه موجب خرابی وضع کارگران شده بود و به همین علت اعتصاب ها و قیام ها علیه کارخانه و کارفرمایان توسعه بیشتری یافت.

این امر سبب شد که پارلمان انگلیس در سالهای 1799، 1800، 1811، 1812 قوانین ضد کارگری تازه ای تصویب نماید و طبق آخرین قانون، لودیست ها یعنی طرفداران خراب کردن ماشین ها محکوم به اعدام می شدند. قوانین ضد کارگری سبب شد که سازمان های تردیونیونی به صورت مخفی تشکیل شود و اعتصاب های کارگران را رهبری نماید.

پایان جنگ انگلیس و فرانسه در سال 1815 جنبش کارگری توسعه بیشتری یافت. مبارزه اعتصابی کارگران و عناصر دموکرات سبب شد که پارلمان انگلیس در سال 1824 تمام قوانین ضد کارگری را لغو نماید. لغو قوانین ضد کارگری پیروزی بزرگی برای کارگران انگلیس محسوب می شد. جنبش سندیکائی از همین سال رشد و توسعه بیشتری پیدا می کند.

در سال 1825 با آغاز نخستین بحران اقتصادی سرمایه داری دامنه اعتصاب ها باز هم توسعه یافت. در همین سال پارلمان قانونی به تصویب می رساند که مانع گسترش اعتصاب می شود و در عین حال از اعتصاب شکن ها پشتیبانی به عمل می آورد. با همه این محدویت ها و قوانین ضد کارگری تردیونیون ها توانستند در اواخر سال های 30 قرن 19 تعداد اعضای خود را به 600 هزار نفر برسانند. در سالهای 30 این قرن دیگر نه تنها کارگران متخصص بلکه کارگران غیر متخصص نیز به اتحادیه ها پذیرفته می شدند و تدریجا تردیونیون های سرتاسری انگلیس از حرفه ها و مشاغل معینی تشکیل می یافت. در ایجاد اتحادیه بزرگ ملی تردیونیون ها روبرت آون (1857- 1771) سوسیالیست- اتوبیست مشهور نیز نقش فعالی بازی کرد. این اتحادیه بزرگ ملی در سال 1834 به ابتکار روبرت آون تشکیل شد، لیکن عمر این اتحادیه بیش از یک سال نبود. علت اساسی آن نیز تمایل فعالیت جداگانه تردیونیون ها و افکار خیال پرورانه (اتوبیستی) شخص روبرت آون بود.

در سالهای 30 قرن 19 جنبش چارتیسم (عریضه نگاری جمعی) شروع شد. این جنبش توانست صدها هزار نفر را به مبارزه در راه اصلاحات اجتماعی و انتخابات پارلمانی جلب نماید. لیکن روش چارتیست ها روش نادرستی بود. آنها فکر می کردند که با عریضه نویسی به پارلمان می توانند در نمایندگان تاثیر نمایند و قوانین موجود را تغییر دهند. در سال 1839 عریضه ای به امضای یک میلیون نفر به پارلمان تسلیم گردید ولی پارلمان انگلیس کوچکترین ترتیب اثری به آن نداد و پلیس بیش از 400 نفر از فعالان جنبش چارتیست را بازداشت کرد و با این ترتیب دوره اولیه این جنبش پایان یافت.

در دوره دوم که در سالهای 40 آغاز شد کارگران فعال تر برای قبولاندن درخواست های خود به مبارزه برخاستند. در بعضی از شهرها مبارزه و زد و خورد مسلحانه به وقوع پیوست و کوشش برای اعتصاب سرتاسری کشور توسعه بیشتری یافت. با اینکه در بعضی از نقاط تصمیم های انقلابی و قیام مسلحانه از طرف کارگران چارتیست اتخاذ می شد با همه اینها جنبش چارتیستی در سالهای 50 تدریجا از بین رفت.

جنبش اتحادیه ای در انگلیس از یک طرف توانست صدها هزار نفر کارگر را به سوی خود جلب نماید و از سوی دیگر بورژوازی انگلیس که بسیاری از کشورهای مستعمره را غارت می کرد و میلیونها نفر را در داخل کشور استثمار می نمود توانست قشری از کارگران را با پول و امتیازهای دیگر بخرد و به اصطلاح آریستوکراسی کارگری را در بین طبقه کارگر بوجود آورد. این جریان اساسا در سالهای پنجاه و 60 قرن 19 آغاز شد و تدریجا قشری از کارگران را به سوی ضد انقلاب جلب نمود و اپورتونیسم را در تردیونیون ها توسعه داد.

مبارزه اعتصابی اتحادیه ها در انگلیس در سالهای 50 و 60 قرن گذشته نشان داد که جدائی و فعالیت جداگانه تردیونیون ها مانع فعالیت پیروزمندانه کارگران است. فکر پیروزی در اعتصابها و عملی شدن خواستها سبب شد که تردیونیون ها بیشتر بهم نزدیک شوند و کنگره تردیونیون های بریتانیا را بوجود آورند. نخستین کنگره تردیونیون های بریتانیا در سال 1868 در شهر منچستر تشکیل یافت که در آن نمایندگان بیش از 100 کارگر تشکیلاتی شرکت داشتند.

 از آن سال به بعد همه ساله در نخستین هفته سپتامبر هر سال کنگره تردیونیون ها تشکیل میشود، و مسائل اتحادیه ای مورد مذاکره و تصویب قرار می گیرد. از سال 1869 کنگره اتحادیه ها کمیته پارلمانی نیز انتخاب می نماید که وظیفه اش برقراری ارتباط با نمایندگان پارلمان و تدارک کنگره بعدی است. هر چند که از بدو تشکیل، این کمیته تحت تاثیر رفورمیست ها قرار دارد ولی با وجود این تشکیل کنگره تردیونیون های بریتانیا گام معینی به پیش بود و توانست به همبستگی سازمانی طبقه کارگر انگلیس کمک شایان نماید.

منبع راه توده 171 17.03.2008


دیدگاه خود را بنویسید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: