توسط سردبیر در
0

تغییر اندازه فونت:

فعالیت شورای متحده مرکزی در سال های ارتجاع سیاه

شورای متحده مرکزی توانست در بزرگترین سازمان سندیکایی جهان یعنی فدراسیون سندیکای جهانی عضو شود و دبیر آن در عضویت شورای فدراسیون و کمیته اجرایی باقی بماند.

شورای متحده مرکزی عده زیادی از رهبران و فعالان اتحادیه های ایران را برای آشنائی با سندیکا به  کشورهای دیگر فرستاد و عده ای از کارگران را در مدارس اتحادیه ای برای فعالیت سندیکایی تربیت نمود.

با وجود استقرار رژیم کودتا بنا به اظهار وزیر کار باز هم در ایران بیش از صد اتحادیه صنفی شهرها عمل میکردند این اتحادیه ها تحت نظارت وزارت کار و سازمان امنیت قرار دارشتند  و این نشانه آن است که دولت با همه فشار مجبور است تا حدودی سازمان های کارگری را به رسمیت بشناسد. بدیهی است اتحادیه های دیگری نیز وجود داشتند که به طور نیمه علنی فعالیت می نمودند و چون رهبران آنها حاضر به همکاری با وزارت کار و پلیس نبودند از ثبت رسمی آنان جلوگیری به عمل می آمد.

در اثر مبارزات طبقه کارگر ایران، دولت ایران که نخست وزیر سابق آن، اقبال می گفت “من از کلمه اعتصاب متنفرم” در سال 1965 ناچار شد حق اعتصاب کارگران را به رسمیت بشناسد و در عین حال کارگران را در سود ویژه بعضی از موسسات و کارخانجات سهیم نماید.

 

کارهای مثبت شورای متحده مرکزی

 

شورای متحده مرکزی کارگران و زحمتکشان ایران در طی دوران فعالیت خود با مبارزات کارگران و زحمتگشان،توانست کارهای مثبت زیر را به مورد اجرا گذارد.

1-      مبارزه طولانی برای تحصیل قانون بیمه و قانون کار که در موقع خود قوانین مترقی بوده اند.

2-                  مبارزه برای تقلیل و محدود کردن ساعت کار و استقرار قانون 8 ساعت کار.

3-                  مبارزه برای بالا بردن متناسب دستمزد .

4-      مرخصی هفتگی (روزهای جمعه) و اعیاد ملی و مذهبی حتی روز اول ماه مه با استفاده از حقوق.

5-                  مراعات قانون مصونیت کار و جلوگیری از حوادث ناگوار.

6-                  بیمه اجتماعی و پرداخت دستمزد در موقع بیماری.

7-                  سه ماه مرخصی برای زنان باردار.

8-                  مرخصی سالیانه حداقل دو ماهه با استفاده از حقوق.

9-                  مزد مساوی برای کار مساوی به زنان و کودکان.

10-             جلوگیری از کار شبانه زنان و نونهالان.

11-             مبارزه علیه ظلم و ستم سرمایه داران و دولت پشتیبان آن ها .

12-             رسمیت یافتن اتحادیه و حق اعتصاب

اشتباهات شورای متحده مرکزی

شورای متحده مرکزی که توانسته بود اکثر کارگران ایران را در سازمانهای اتحادیه ای متشکل سازد، بر اساس ایدئولوژی واحدی بوجود نیامده بود. وحدت کارگران در اتحادیه های بر اساس منافع مشترک آنان صورت گرفت و همین وحدت منافع موجب وحدت عمل در مبارزه علیه سرمایه داران  گردید.

عناصر چپ رو و راست روی که در اتحادیه ها شرکت داشتند سازمانهای کارگری را به راههای نادرستی سوق می دادند. برخی افراد موسوم به  آوانگاردیست (خلیل ملکی) در جنب هر اتحادیه فراکسیون حزبی تشکیل داده بودند و پاره ای اوقات این فراکسیونها از بالای سر رهبری اتحادیه ها و شورای متحده مرکزی به خواست خود اعلامیه صادر می کردند، حوادث را تجزیه و تحلیل می نمودند و عملا در وحدت عمل کارگران اخلال به وجود می آوردند.

اینگونه اشخاص بعضا استقلال اتحادیه ها را از بین می بردند و پیشنهاد انحلال شورای متحده مرکزی را می نمودند. بعضی ها عقیده داشتند که چون حزب و سازمان های حزبی وجود دارد تشکیل اتحادیه های کارگری نا لازم  است.

آنها به عوض اتحاد منافع سازمانهای کارگری برای آنها ضدیت قائل می شدند و تصور می نمودند وجود یکی به معنی نفی دیگریست. در عین حال هدف بعضی ها جدا کردن بعضی از سازمان های کارگری از شورای متحده مرکزی بود.

مثلا همیشه سعی می شد که اتحادیه معلمین، کارمندان و دانشجویان، مهندسین و غیره از نهضت عمومی سندیکائی برکنار نگاهداشته شوند. آنها با این کار در صفوف اتحادیه ها جدایی می انداختند تا به وحدت عمل و قدرت طبقه کارگر لطمه وارد آید. اینگونه اشخاص آگاهانه و یا بطور نا آگاهانه به منظور دشمنان طبقه کارگر کمک می کردند. و همچنین عده ای بنام “کوروژکیست” های سید باقر امامی در نهضت اتحادیه ای اخلال می کردند.

چپ روی و تکروی که بطور کلی در نهضت توده ای بروز نموده بود به فعالیت شورای متحده مرکزی نیز سرایت کرد. بعضی از افراد شورای متحده مرکزی خود سرانه به اعمالی دست می زدند که مربوط به اتحادیه های کارگری نبود. بعضی ها مخالفین اتحادیه یا حزب را بازداشت و حتی تنبیه می نمودند و حتی پاره ای آوانتوریست های کارگری (مثلا درشاهی) زندان موقت دائر کرده بودند و بعضی پرووکاتورها با مسافران قطارها و اتوبوس ها بد رفتاری کرده و آنها را تفتیش می کردند.

البته مسئولیت این هرج و مرج و اعمال ضد کارگری تا حدی معلول وضع موجود آن زمان بود و رهبری شورای متحده مرکزی نمی توانست کاملا از این عملیات زیان آور جلوگیری نماید.

علاوه بر این شیوه کار شورای متحده مرکزی و مطبوعات آن کاملا شبیه به شیوه کار حزب و جرائد حزبی بود. بطوری که اغلب تفاوت و تمیز دادن کارها دشوار بود و چنین تصوری را بین مردم و مخصوصا معترضین بوجود می آورد که گویا شورای متحده مرکزی و اتحادیه های کارگری قوه مجریه حزب توده ایران است.

تمام این اشتباهات و اشتباهات دیگری که در جریان مبارزه رخ می داد بنفع طبقه حاکمه بود که با تمام قوا می کوشید جنبش کارگری را متهم سازد. طبقه حاکمه این اشتباهات را بزرگتر از آنچه بود جلوه گر می ساختند و به بهانه برقراری نظم علیه کارگران و زحمتکشان مبارزه می کردند.

شورای متحده مرکزی در طرز سازماندهی اتحادیه های حرفه ای نیز دچار اشتباهات اساسی شد و اساسا در کارهای خود به کمیت بیشتر از کیفیت اهمیت می داد. مثلا در بسیاری از شهرها و همچنین رشته های صنعتی تعداد زیادی اتحادیه از یک صنف وجود داشت. چنانکه فقط در یک رشته بافندگی 12 اتحادیه در شهرهای مختلف دائر بود و همین تفرقه موجب ضعف اتحادیه ها در رشته های تولیدی بود.

راه توده 166 11.02.2008


دیدگاه خود را بنویسید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: