توسط سردبیر در
0

تغییر اندازه فونت:

کميته انتشارات بنياد پاک

به دلیل عقب افتادگی تاریخی ،  وجود شرایط فئودالی و عدم وجود دولت مرکزی قدرتمند ، صنعتی شدن آلمان دیرتر از فرانسه و انگلیس اتفاق افتاد .

ابتدای  قرن 19، طبقه کارگر آلمان به وجود آمد و همگام با توسعه صنعت،  گسترش یافت.

از سال 1820 با  به کارگیری  ماشین بخار، در مدت کوتاهی تعداد کارخانجات و کارگران افزایش بی سابقه ای یافت.

با رشد صنعت و ماشین بخار ، تعداد کارگران آلمانی  از300 هزار نفر در سال 1832 ،  به 700 نفر در سال 1848 رسید که با این وجود ، هنوز آلمان توسعه نیافته تر از انگلیس و فرانسه بود.

در آلمان دستمزدها بسیار پایین ، مدت کار روزانه بین 12- 16 ساعت و شرایط کار مخصوصا برای  زنان و کودکان غیر قابل تحمل بود.

در سال های 1828 و 1838 در شهرهای آخن و اسن اعتصاب های کارگری شکل گرفت . چند سال بعد از این اعتصاب های ،  در سال 1842 اولین شورش کارگری ،  توسط کارگران بافنده سلیزی انجام شد .

در این شورش که  به درگیری مسلحانه بین پلیس و کارگران انجامید ، بیش از 20 کارگر جان باختند . اما این پایان کار نبود و شورش مقدمه ای برای اعتراض های سال های 49- 1848 شد.

نخستین سازمان های کارگری آلمان ، صندوق های تعاون مشترک بودند که آن ها را «صندوق اعتصاب» نامیدند. پول های جمع شده در این صندوق ها صرف کمک به کارگران اعتصابی شد.

رشد صندوق ها باعث افزایش آگاهی کارگران و نزدیکی بیش تر آنان در جهت پیروزی مبارزه کارگری شد اما جنبش کارگری در آلمان با پلیس سخت گیری مواجه بود که به شدیدترین خشونت ممکن با فعالین کارگری برخورد می کرد

تعداد زیادی از فعالین کارگری آلمان تحت همین فشارها مجبور به ترک آلمان و سکونت در خارج از کشور شدند. کارگران فراری  بیکار نماندند و تشکل هایی را برای ادامه مبارزه در خارج کشور تشکیل دادند . از جمله این ها سازمانی به نام «اتحاد عدالت خواهان» بود که کارگران فراری آلمان در سال 1836 در پاریس تشکیل دادند.

این اتحادیه شعبه ای از سازمان فرانسوی «موسم های سال» بود که توسط آگوست بلانکی رهبری می شد و به جامعه بدون پول که در آن همه  مردم به طور متساوی در تولید و تقسیم ثروت مشارکت خواهند داشت ، اعتقاد داشت.

در سال 1839 اعضای «اتحاد عدالت خواهان» به علت مشارکت در قیامی به رهبری  بلانکی در پاریس بازداشت و از فرانسه تبعید شدند و از سال 1843 اتحادیه و اعضای آن به شهر لندن انتقال یافت.

در سال 1846 ، دو نفر از برجسته ترین متفکرین جنبش کارگری آلمان ، مارکس و انگلس ، در انگلیس  با «اتحاد عدالت خواهان» ارتباط برقرار کردند . یک سال بعد با اختلاف نظری که درون اتحاد به وجود آمد ، در کنگره لندن به مورخه ژوئن سال 1847 ، «اتحاد عدالت خواهان» به «اتحاد کمونیست ها» تغییر نام یافت.

«اتحاد کمونیست ها» هدف اصلی خود را سرنگونی جامعه سرمایه داری، برقراری حاکمیت کارگری ، تشکیل جامعه بدون طبقه و لغو مالکیت خصوصی بر ابزار تولید اعلام نمود.

کنگره دوم «اتحاد کمونیست ها» ، اواخر نوامبر و اوایل دسامبر 1847 در شهر  لندن و با حضور نمایندگانی از کارگران کمونیست کشورهای  آلمان، فرانسه، انگلیس، بلژیک، سوئیس، لهستان و برخی از کشورهای دیگر تشکیل شد.

 در این کنگره مارکس و انگلس از طرف کنگره ماموریت یافتند تا اصول کمونیسم علمی خود را به شکل «برنامه حزب کمونیست» منتشر کنند. آن ها این اصول را  «مانیفست حزب کمونیست» نامیدند و در فوریه 1848منتشر نمودند. جزوه کوچکی که پرتیراژترین و محبوبترین کتاب کارگری قرن بیستم شد.

در سال های 1849- 1848 انقلابی کارگری ، آلمان را فرا گرفت که طبقه انقلابی کارگر به رهبری مارکس و انگلس در آن شرکت داشتند. مرکز کارگران کمونیست  شهر کلن و نشریه آن ها «روزنامه راین جدید» به سردبیری کارل مارکس بود.

خواست کارگران کمونیست در دوره انقلابی، ایجاد جمهوری واحد دموکراتیک آلمان بود و در جهت توسعه اتحادیه های کارگری فعالیت چشمگیری داشتند.

انقلاب آلمان (1849- 1848 ) شکست خورد ، اما باعث  گسترش جنبش کارگری و ایجاد اتحاد میان کارگران آلمانی شد.

پس از شکست انقلاب، سندیکای کارگری غیر قانونی شد و طی ده سال تعداد ماشین های بخار ، 6 برابر و حجم تولید دو برابر شد. کماکان وضع طبقه کارگر آلمان اسفناک و مدت  کار روزانه 16- 13  ساعت بود. کارگران برای  12- 11 ساعت کار روزانه مبارزه می کردند.

کارگران آلمان از پای ننشستند و سندیکاهای مخفی خود را تشکیل دادند. در دهه ششم قرن 19 ، اعتصاب های بزرگی در شهرهای کارگری برلین، هامبورگ و لایپزیک اتفاق افتاد که به گسترش تشکل ها و سندیکاهای  کارگری در آلمان انجامید.

دهه ششم قرن 19 ،  سال های گسترش جنبش سندیکایی و تاسیس سازمان های سیاسی طبقه کارگر در سراسر آلمان بود. المان یکی از مهمترین مراکز جنبش کارگری اروپا شده بود .

اولین سازمان سیاسی کارگران آلمان به نام «اتحاد کارگران سراسر آلمان» در دهه ششم قرن 19 و تحت تاثیر افکار فردیناند لاسال (1864- 1825) تشکیل شد. لاسال به استفاده از راه های مسالمت آمیز و قانونی جهت دست یابی به اهداف کارگری معتقد بود.

در مقابل جناح لاسال در جنبش کارگری آلمان ، کسانی مانند آگوست ببل (1913- 1840) ، ویلهلم لیبکنشت (1900- 1826)  ، کارل مارکس و فریدریش انگلس قرار داشتند که معتقد به مبارزه انقلابی کارگران جهت ایجاد یک حکومت کارگری بودند.

در سال 1868 ، «حزب سوسیال دموکرات آلمان» به رهبری ببل و لیبکنشت  ، تاسیس شد که نقش مهمی در گسترش و قدرت گیری مبارزه کارگران تا اوایل قرن بیستم داشت .

حکومت آدولف هیتلر و حزب نازی «ناسیونال سوسیال» آلمان و به دنبال آن سرکوب شدید رهبران و احزاب کارگری  باعث اضمحلال سندیکاها و جنبش کارگری آلمان در دوران جنگ جهانی دوم شد.

متن بالا بخشی از فصل چهارم  کتاب الفبای مبارزه کارگری (فصل سندیکا) بنیاد پژوهشی – آموزشی کارگران (بنیاد پاک) است .


دیدگاه خود را بنویسید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: