توسط سردبیر در
0

تغییر اندازه فونت:

کميته انتشارات بنياد پاک جنگ های استقلال طلبانه مردم آمریکا علیه انگلیس در سال های  1783- 1775 باعث استقلال آمریکا و ایجاد کشوری به نام ایالات متحده امریکا شد.

آمریکای  قرن 19 با  رشد صنعت ماشینی ،  کشاورزی و ایجاد راه آهن گسترده ، توسعه یافت و پیشرفت زیادی  کرد .

 ورود مهاجرین اروپائی و نبود فئودالیسم در آمریکا نیز از عوامل رشد اقتصادی آمریکا و توسعه صنعت ماشینی شد.

وضع کارگر آمریکایی نیز مانند بقیه کارگران در نقاط دیگر جهان سخت و طاقت فرسا بود. نیمی از قرن نوزدهم ، برده داری هنوز در کشاورزی و علیه سیاه پوستان اعمال می شد و اکثریت کارگران کشاورزی  بردگان سیاه بودند.

در سال 1792 ، اولین سندیکای کارگری در شهر فیلادلفیا تاسیس شد . سپس در اوایل قرن 19 در بالتیمور ، نیویورک و شهرهای دیگر آمریکا نیز سندیکا تشکیل شد. در سال 1930،  تعداد سندیکاها به 150 و اعضای آن ها به 300 هزار نفر رسید.

اولین اعتصاب موفق سندیکاها ،  سال 1835 و در شهر فیلادلفیا با هدف کاهش مدت  کار و افزایش دستمزدها صورت گرفت که با پیروزی اعتصاب ، ساعت کار روزانه به 10 ساعت کاهش یافت.

نتایج پیروزی کارگران فیلادلفیایی به نقاط دیگر نیز گسترش یافت و سرانجام در دهه 4  قرن 19  مدت  کار روزانه در سراسر آمریکا به یازده و نیم ساعت (به طور متوسط)  کاهش یافت.

کارفرمایان آمریکا از قدرت دولت سرمایه داری علیه تشکیل و قدرت گیری سندیکاها مقابله کردند. آن ها متحد با هم ، کارگران عضو سندیکا را از کار اخراج  می کردند و مانع استخدام شان می شدند.  با دسته های مسلح دولتی به سندیکاها حمله می کردند و از هیچ اقدامی روی گردان نبودند.

طبقه کارگر آمریکا علاوه بر ایجاد سندیکا به مبارزه علیه برده داری نیز پرداخت که با همراهی بخشی از سرمایه داران که خواهان آزاد شدن برده ها به منظور کارگری در کارخانه ها بودند همراه شد.

سرانجام مبارزه علیه برده داری به جنگ داخلی آمریکا تبدیل شد که طی سال های 1861 تا 1865 بین مناطق شمالی و جنوبی آمریکا ادامه داشت.

در سپتامبر 1862  قانون آزادی سیاهان تصویب و به اجرا گذاشته شد و جنگ داخلی  سال 1865 با پیروزی شمالی ها که خواهان لغو بردگی بودند ، پایان گرفت اما تبعیض نژادی علیه سیاهان همچنان ادامه داشت.

در جریان جنگ داخلی و پس از آن ، تعداد سندیکاها افزایش یافت و در سال 1865 به 300 رسید که صدها هزار کارگر از صنایع مختلف را در بر می گرفت.

در اواخر قرن 19 ، با توسعه صنایع، کشاورزی و حمل و نقل آمریکا سندیکاها رشد بیش تری پیدا کردند.

در سال 1886 بیش از 300 هزار کارگر آمریکایی (مخصوصا در شیکاگو)  با درخواست افزایش دستمزد، بهبود وضع کار، کاهش ساعت کار و آزادی سندیکا در روز اول ماه می اعتصاب کردند.

سرمایه داران علیه کارگران اعتصابی به زور متوسل شدند و تعداد زیادی از کارگران را کشتند و زندانی نمودند، اما نهایتا اکثر این کارگران خواست 8 ساعت کار روزانه را به سرمایه داران تحمیل کردند.

این اعتصاب پیروزمند باعث گسترش و پیشرفت جنبش سندیکایی آمریکا و دیگر نقاط جهان شد. به افتخار همین روز تاریخی بود که کنگره بین المللی دوم در سال 1889 روز اول ماه می (11 اردیبهشت) هر سال را روز جهانی کارگر نامید.

در جنگ  جهانی دوم ، علاوه بر فدراسیون کار آمریکا(AFL)  که از قبل فعال بود ، تشکلی به نام  «کنگره سازمآن های صنعتی» (CIO) تشکیل شد که نقش بسیار مهمی  در مبارزه علیه فاشیسم در آمریکا داشت.

«کنگره سازمآن های صنعتی» در کنگره سال های 1944 و 1945 ( لندن و پاریس) برای تشکیل «فدراسیون سندیکای جهانی» شرکت کرد و تا سال 1949 با «فدراسیون سندیکای جهانی» همکاری داشت.

پس از جنگ جهانی دوم ، فدراسیون کار آمریکا (AFL) و کنگره سازمآن های صنعتی (CIO) برای مقابله با فشارهای سرمایه داران متحد شدند و کنگره وحدت را در سال 1955 برگزار نمودند . اکنون این دو تشکل به عنوان مهم ترین تشکل های سندیکایی و سراسری فعلی آمریکا ، 9 میلیون کارگر را به عضویت خود پذیرفته اند.

طبق آمار سال  2006، 6 میلیون کارگر آمریکایی-کانادایی عضو اتحادیه جدیدی به نام «تغییر برای پیروزی» ( (CTWهستند ، که در سال ٢٠٠۵ تشکیل شده است .

 متن بالا بخشی از فصل چهارم کتاب الفبای مبارزه کارگری (فصل سندیکا) است .


دیدگاه خود را بنویسید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: