توسط سردبیر در
0

تغییر اندازه فونت:

کمیته انتشارات بنیاد پاک

تعریف سندیکا

سندیکا تشکلی انتخابی از جانب کارگران است که با هدف دفاع از حقوق صنفی (اقتصادی- رفاهی) کارگران و نمایندگی کردن آن ها مقابل کارفرما شکل می گیرد.

ضرورت و کارکردهای سندیکا

سندیکا چه فوایدی دارد و کارکردش چیست؟ سندیکا قبل از هر چیز یک تشکل وحدت بخش است و کارگران را از چند دستگی و انفراد نجات می دهد . سندیکا ضروری است، به این دلیل ساده  که تشکل و اتحاد کارگران لازم است.

 کارگران نمی توانند و نباید هر یک به تنهایی خواست ها و نیازهای صنفی خود را از کارفرما طلب کنند. بنابراین باید نمایندگانی باشند که از جانب کارگران پای میز مذاکره با کارفرما نشسته  و خواست های آنان را پیگیری کنند. این کارگران می توانند هیات مدیره منتخب کارگران در تشکل سندیکایی باشند.

جایی که سندیکای کارگران موجود و فعال است ، آنچه «نمایندگان کارگران اعتصابی» می نامیم ، در واقع همان هیات مدیره منتخب سندیکای کارگران هستند.

کارکردهایی که به طور مشخص می توان درباره یک سندیکا عنوان کرد موارد ذیل می باشند:

1- دفاع از منافع کارگران

سندیکا بنا بر کارکرد خود مدافع و پیگیر منافع مادی-معنوی ، حقوق و خواست های  کارگران می باشد. بخشی از این خواست ها و منافع موارد ذیل می باشد:

1- بهبود شرایط  کار ومحیط  تولید ، که مواردی مانند بهبود شرایط ایمنی ، بهداشت محیط ، تغذیه مناسب حین کار و کاهش ساعات کار روزانه را شامل می شود.

2- بهبود امور رفاهی کارگران که مسائلی مانند افزایش دستمزد و دریافت بخشی از سود تولید در قالب پاداش را شامل می شود.

3- مقابله با مشکلات حرفه‌ای کارگران و سازمان دهی مبارزه برای آن ها به عنوان مثال مقابله با اخراج سازی ها ، افزایش اجباری ساعت کار و …..

4- دفاع از بخش های دیگر طبقه کارگر و پیگیری اهداف و منافع سراسری کارگران.

کارگران یک طبقه بین المللی هستند و  بخش های مختلف این طبقه منافع مشترکی با همدیگر دارند. دفاع از کارگران مراکز دیگر تولید وظیفه طبقاتی ماست.

 هر کارگری که اخراج می شود یا از داشتن تشکل محروم می شود ، رفیق هم سرنوشت و هم طبقه ماست و سرنوشت او مستقیم یا غیر مستقیم ما را مورد تاثیر خود قرار می دهد .

موضوع مذاکره سندیکا و کارفرما

برای دفاع از حقوق و منافع کارگران ، سندیکا به نمایندگی از کارگران با کارفرما یا نمایندگان او  مذاکره می نماید.

سندیکا طی مذاکـرات خود با کارفرما و نمایندگانش ، خواست ها و اهداف کارگران را پیگیری می کند. در این مذاکره ها برای مسائل زیر تعیین تکلیف می شود.

الف)‌ ‌تعیین ضوابط و مقررات محیط کار در جهت حل مشکلات کارگران. ‌

ب)‌ ‌تأمین مشارکت طرفین مذاکره در حل مشکلات موجود. ‌ ‌

ج)‌ توافق طرفین بر ایجاد شرایطی مشخص در سطح کارگاه ، حرفه یا صنعت در جهت حل مشکلات کارگران.‌

2-دفاع از حق داشتن تشکل کارگری و سندیکا

بدون داشتن آزادی فعالیت متشکل در قالب سندیکا و دیگر انواع تشکل هیچ گونه چشم اندازی برای احقاق حقوق کارگری وجود ندارد. کارگری که تشکل ندارد ، در دفاع از منافع خود ، از مهمترین ابزار و وسیله اش محروم است.

بر اساس مقاوله نامه ها و توصیه نامه های مصوب سازمان  بین المللی کار و منشور جهانی حقوق سندیکایی کارگری ،  داشتن سندیکا و هرگونه تشکل ، حق اساسی و مسلم کارگران است. دفاع از حق تشکل برای عموم کارگران و تبلیغ این حق از وظایف پایه ای هر سندیکای کارگری است.

3- آموزش کارگران

فعالیت در قالب سندیکا برای هر کارگری به منزله آموزش اتحاد و تشکل است. ما کارگران با فعالیت در سندیکا  به طور عینی و واقعی ، بیش از قبل می فهمیم که طبقه ای با منافع مشترک و یکسان هستیم.

اما علاوه بر آگاهی طبقاتی که با فعالیت در سندیکا عمیق تر می شود ، سندیکا بهتر است تا مدرسه ای  برای آموزش حقوق کارگری و شیوه فعالیت تشکیلاتی داشته باشد و در قالب کلاس های درس کادرهای سندیکای خود را آموزش دهد.

همچنین می توان کمیسیون یا کمیته ای تخصصی برای آموزش کارگری در اساسنامه تعریف و آن را در سندیکا ایجاد نمود تا برای آموزش سندیکایی کارگران به شکل دقیق برنامه ریزی شود.

آموزش های سندیکایی شامل موارد زیر می باشد :

1) آموزش حقوق کارگری

2) آموزش رهبری اعتصاب

3)آموزش اصول مناظره با کارفرما

اصول تشکیلات سندیکا   

الف- سندیکا سازمانی دموکراتیک است.  

سندیکاها ، سازمان دموکراتیک طبقه کارگر است .  به این معنی که اولا تمام رهبران سندیکا به طور مستقیم با رای کارگران انتخاب و عزل می شوند و ثانیا تمام اعضای سندیکا در تصمیم گیری ،  اجرای تصمیمات و نظارت بر حسن اجرای آن ها مشارکت فعال دارند.

این مشارکت علاوه بر بالابردن سطح آگاهی و همبستگی کارگران، در پیشبرد مبارزات کارگری موثر و مفید است.

رهبران سندیکا (هیات مدیره) که منتخب کارگران هستند خود را در مقابل کارگران مسئول و پاسخگو می بینند و منافع و خواست های آن ها را نمایندگی می کنند و کارگران به خاطر مشارکت در تصمیم گیری و امور اجرایی ، سندیکا را به عنوان تشکل واقعی خود می شناسند.

ب- سندیکا یک تشکل صنفی و رشته ای است.

سازماندهی سندیکا به طور معمول صنفی و رشته ای است به این معنی که هر سندیکا برای دفاع از یک صنف یا رشته خاص از کارگران تاسیس می شود.

به عنوان مثال سندیکای فلزکاران برای دفاع از منافع صنفی کارگران فلزکار ، و سندیکای کفاشان برای دفاع از منافع صنفی کارگران کفاش تشکیل می شود.

البته سندیکا می تواند برای دفاع از کارگران یک مرکز تولید تشکیل شود ، اما سندیکا عمدتا تشکلی رشته ای و صنفی به حساب می آید .

ج- مجمع عمومی بالاترین مرجع تصمیم گیری است.

مجمع عمومی بالاترین نهاد تصمیم گیری در سندیکا است . مجمع عمومی ، جمع همه کارگران عضو سندیکا برای  انتخاب رهبران و سیاست های کلی سندیکا است.

علاوه بر این تعیین جهت گیری ها ، تدوین ، تصویب و اصلاح اساسنامه و نظارت بر حسن اجرای آن ها و نیز انتخاب نمایندگان ، انتخاب و عزل هیاتهای رهبری ، کمیسیون های اجرایی ، اداری ، حقوقی و دیگر نهادهای وابسته از جمله اختیارات مجمع عمومی است .

تصویب شدن سیاست های کلی مبارزه کارگران در مجمع عمومی سندیکا مانع از تبدیل سندیکا شدن به یک سازمان اداری جدا از کارگر شده و علاوه بر مشارکت مستقیم کارگران در تصمیم گیری های اساسی باعث تقویت دموکراسی در سندیکا می شود.

چرا که رهبری سندیکا نیز باید بر اساس سیاست ها و جهت گیری های تصویب شده در مجمع عمومی فعالیت خود را پیگیری کند و به آن ها پاسخگو باشد.

علاوه بر این مجمع عمومی با انتخاب و عزل «بازرس مجمع عمومی» بر فعالیت رهبران سندیکا(هیات مدیره) نظارت می کند تا مطابق با سیاست های تصویب شده در مجمع و اساسنامه سندیکا باشد.

 بررسی و تصویب تراز مالی سندیکا، تصویب میزان حق عضویت ، اظهار نظردرباره قراردادهای جمعی ، تصمیم گیری درباره پیوستن سندیکا به اتحادیه های سراسری یا بین المللی نیز از جمله وظایف و اختیارات مجمع عمومی سندیکا می باشد.

د – اساسنامه قانون حاکم بر روابط سندیکایی است.

اساسنامه یک سندیکا ، مجموعه قوانین اساسی ، جهت ایجاد اتحادی روشمند و تشکیلاتی میان کارگران یک مرکز تولیدی است . به نحوی که :

بین اعضای سندیکا همبستگی و روابط نزدیک ایجاد می کند و کارگران عضو را در تصمیم گیری ها و  تعیین خط مشی و فعالیت سندیکایی مشارکت می دهد.

اساسنامه سندیکا تضمین کننده  دموکراسی کارگری و مشارکت کارگران در امور سندیکا است.

چرا که بر اساس اساسنامه  تمام نهادهای تصمیم گیرنده و روسای آن با رای مستقیم کارگران انتخاب می شوند و کارگران با انتخاب بازرس بر دفاتر ، اوراق و اسناد مالی و امور سندیکا نظارت می کنند. حتی تصویب و هر گونه تغییر در همین اساسنامه هم با رای اکثریت کارگران  در مجمع عمومی سندیکا صورت می گیرد و مشروعیت می یابد.

 اساسنامه بر اساس اصول دموکراسی ، به کارگران اجازه دخالت مستقیم در راه و روش سندیکا و انتخاب  رهبرانی لایق و آگاه می دهد.

برای آگاهی و شناخت اصول یک اساسنامه سندیکایی می توانید به «اساسنامه سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه» مندرج در سایت همان سندیکا مراجعه کنید.

اساسنامه سندیکای شرکت واحد، برای تمام کارگران آموزنده است و می تواند به عنوان یک منبع و مرجع جهت شروع  فعالیت سندیکایی مورد استفاده قرار گیرد.

ه- «هیات مدیره» نهاد رهبری سندیکا است .

«هیات مدیره» سندیکا با رای مستقیم اعضا در مجمع عمومی انتخاب می شود و وظیفه رهبری و هدایت سندیکای کارگران را بر عهده دارد.

وظایف و اختیارات «هیات مدیره» در اساسنامه سندیکا مشخص شده است. هیات مدیره باید در مقابل «مجمع عمومی» سندیکا پاسخگو و قابل عزل باشد.

هیات مدیره از بین خود شخصی را به عنوان «رییس هیات مدیره» برای اداره و برگزاری منظم جلسات هیات مدیره انتخاب می کند.

وظایف و اختیارات «هیات مدیره» سندیکا

1- تصمیم گیری مبارزات کارگری در راستای حفظ حقوق و خواست های اعضای خود و در چهارچوب سیاست های  مصوب در مجمع عمومی سندیکا.

2- نمایندگی کردن کارگران عضو در هر گونه اعتصاب و اعتراض کارگری.

3- انعقاد قراردادهای کار دسته جمعی به نمایندگی از اعضای سندیکا با کارفرمایان.

4- برنامه ریزی و برگزاری مجمع عمومی سندیکا.

5- انتخاب رییس و نایب رییس هیات مدیره سندیکا.

6- پیشنهاد میزان حق عضویت اعضا به مجمع عمومی سندیکا.

7- تشکیل کمیسیون ها ، کمیته های تخصصی و تعاونی ها درچهارچوب اساسنامه سندیکا.

8- تدوین و تصویب تمام آیین نامه های داخلی مانند آیین نامه کمیسیسون ها و کمیته ها.

9-  پاسخگویی در مقابل اعتراض کارگران به عدم رعایت حقوق شان.

10- مدیریت امور مالی سندیکا از قبیل افتتاح حساب و ارائه تراز نامه مالی به مجمع عمومی.

11- اداره امور سندیکا از طریق استخدام افراد.

12- سازماندهی مراسم های کارگری.

13- تدوین و تصویب بیانیه های سندیکا.

14- انتشار نشریه سندیکا.

و- بازرسان نهاد نظارتی سندیکا هستند .

مجمع عمومی سندیکا ، تعدادی از اعضا را به عنوان بازرس های  مجمع عمومی انتخاب می کند تا بر فعالیت های هیات مدیره و دیگر نهادهای رهبری بر اساس رعایت و پیروی از اساسنامه سندیکا نظارت کافی داشته باشند.

بازرسان از طرف همه اعضای سندیکا ، وظیفه نظارت بر مدیریت سندیکا را بر عهده می گیرند و از طرف اعضا و در مجمع عمومی قابل نصب و عزل می باشند.

وظایف و اختیارات بازرسان سندیکا :

1- نظارت بر رعایت اصول اساسنامه توسط هیات مدیره و دیگر نهاد های رهبری سندیکا.

2- نظارت  و رسیدگی دفاتر و حساب ها و تهیه گزارش مالی سندیکا برای مجمع عمومی.

3- تهیه گزارش از فعالیت های نظارتی خود و ارائه آن به مجمع عمومی.

4- رسیدگی به اعتراض و شکایت اعضا و تهیه گزارش در صورت لزوم.

5- اقدام به دعوت و برگزاری مجمع عمومی در صورت لزوم و برطبق اساسنامه.
ی- مشارکت کارگران در رهبری سندیکا از طریق کمیسیون ها و کمیته های تحصصی است.

برای سازماندهی مشارکت کارگران و به منظور استفاده بهینه از توانایی کارگران در امور سندیکایی ، کمیسیون ها و کمیته های تخصصی توسط هیات مدیره و در چهارچوب اساسنامه شکل می گیرند.

معمولا هر عضو «هیات مدیره» ، ریاست یکی از کمیسیون یا کمیته ها را برعهده می گیرد و  بقیه اعضای کمیسیون اعضایی از سندیکا هستند که بر اساس علاقه و استعداد ، داوطلب حضور در کمیسیون مشخص شده اند.

کمیسیون ها و کمیته ها  باعث می شوند تا رهبری کارگران در مسائل و امور متفاوت آن ها به شکل تخصصی و هدفمند پیگیری شود چرا که هر کمیسیون فقط به موضوع خاص خود می پردازد و وقت کافی جهت رسیدگی و موشکافی مسائل پیرامون یک موضوع را خواهد داشت.

به عنوان مثال در اساسنامه سندیکای کارگران شرکت واحد ، کمیسیون ها و کمیته های زیر تعریف شده اند:

1-کمیسیون حقوقی 2- کمیسیون حل اختلاف 3- کمیسیون بررسی و تدوین آیین نامه
4- کمیسیون تشکیلات 5- کمیسیون تبلیغات 6- کمیسیون تدارکات و پشتیبانی
7- کمیسیون فرهنگی 8- کمیسیون رفاهی و ورزشی 9 – کمیسیون آموزش
10- کمیته بررسی مسائل صنفی رانندگان 11- کمیته بررسی مسایل ضنفی تعمیرکاران و خدمات
12- کمیته بررسی مسائل صنفی کارکنان دفتری و کنترل خطوط 13- صندوق همیاری 14- کمیسیون بازرسی و بهداشت و درمان ، بهداشت و ایمنی محیط کار

با نگاهی به لیست بالا در می یابیم که در سندیکای کارگران شرکت واحد ، کمیسیون ها برای امور کلی سندیکا و کمیته ها برای امور ویژه کارگری مثل امور مربوط به کارگران یک بخش، سازماندهی شده اند. هر سندیکا بنابر شرایط تولیدی خود و بر حسب ضرورت ، می تواند کمیسیون ها و کمیته های متفاوت و مخصوص خود را داشته باشد.

زمینه سازی برای تاسیس سندیکا

سازمان دهی کارگران یک مرکز تولیدی برای ایجاد یک سندیکا وظیفه رهبران کارگری در همان مرکز است . مشکلات خاصی بر سر ایجاد سندیکا نیز در شرایط فعلی ایران وجود دارد.

- جمهوری اسلامی هر تشکل مستقل کارگری و از جمله سندیکا را غیر قانونی می داند و بارها رهبران سندیکایی را دستگیر و زندانی کرده است.

- سالها حاکمیت اختناق وسرکوب این رژیم باعث شده تا اکثریت کارگران هیچ گونه شناختی از سندیکا ، ساختار ها و فوایدی که برای کارگران دارد ، نداشته باشند.

بنابراین رهبران کارگری باید اولا مقابل جمهوری اسلامی و کارفرما قرار بگیرند و سیاست های سرکوب پلیسی را حنثی کنند و ثانیا با فعالیت تبلیغی موثر کارگران مرکز تولید را با مفهوم  سندیکا ، ساختار تشکیلاتی آن  و فواید وجودش آشنا کنند.

چنین اقداماتی از عهده رهبران منفرد بر نمی آید. رهبران آگاه کارگران برای پیشبرد اهداف خود و ایجاد سندیکا باید در «کمیته رهبران کارگری» که قبلا توضیح دادیم ، متشکل شوند.

«کمیته رهبران کارگری» برای تاسیس سندیکا نیازمند زمینه سازی در موارد زیر می باشد :

1- نوشتن اساسنامه سندیکا

اگر چه تصویب رسمی اساسنامه سندیکا و بحث بر سر چند و چون آن در مجمع عمومی اولیه سندیکا شکل می گیرد ، اما قبل از آن باید اساسنامه اولیه سندیکا با صرف وقت کافی و توجه به تمام نکات لازم نوشته شود تا در مجمع عمومی به شکل سرراست و سریع تر آن را مورد بررسی و تصویب نهایی قرار داد.

نکته مهم در نوشتن اساسنامه این است که تمام روابط و موازین تشکیلاتی به طور شفاف مشخص شده باشد به نحوی که نتوان از مواد و تبصره های آن تفاسیر و تعبیرهای مختلفی ارائه داد.

یک اساسنامه دقیق و غیر قابل تفسیر ، تضمین کننده  نظم تشکیلاتی در سندیکا یا هر تشکل دیگر کارگری است.

مراجعه به اساسنامه سندیکای کارگران شرکت واحد و کارگران دیگر نقاط جهان برای نوشتن اساسنامه هر سندیکا می تواند مفید و راهگشا باشد.

«کمیته رهبران کارگری» می تواند نقشی موثری در نوشتن اساسنامه سندیکا ایفا کند و حتی می تواند گروه مشخصی از رهبران کارگری را به عنوان هیات موسس سندیکا ، مسئول تدوین اساسنامه و تعیین چهارچوب های اصلی آن کنند.

2- تشکیل «گروه تبلیغ» سندیکا

با هدایت و برنامه ریزی «کمیته رهبران کارگری» ، از هر بخش یک واحد تولیدی ، کسانی در«گروه تبلیغ» متشکل می شوند تا کارگران را در محل کار با ضرورت تشکیل سندیکا و اهداف آن آشنا کنند و با جدیت و پیگیری کارگران را به عضویت وشرکت فعالینه در اولین مجمع عمومی سندیکا تشویق کنند.

برای تبلیغ می توان در بین کارگران جزواتی درباره ضرورت و کارکردهای سندیکا منتشر و پخش کرد که شامل اساسنامه ابتدایی سندیکا نیز باشد.

اما به هر حال تبلیغات به شکل شفاهی و رودررو در اولویت است و مفید تر می باشد. کسانی که برای «گروه تبلیغ» انتخاب می شوند ، باید شناخت کاملی از سندیکا و کارکردهای آن داشته باشند و بتوانند به سوال های مختلف کارگران در این زمینه پاسخ دهند.

اطلاع رسانی و تبلیغ درباره زمان و محل برگزاری مجمع عمومی نیز از وظایف «گروه تبلیغ» سندیکا  می باشد.

3- برگزاری اولین مجمع عمومی سندیکا

زمان برگزاری مجمع عمومی سندیکا به عملکرد گروه تبلیغ و گزارش آن ها از میزان گرایش کارگران به سندیکا بستگی دارد.

هر یک از اعضای «گروه تبلیغ» باید بداند که در صورت اعلام برگزاری مجمع تقریبا چه تعداد از کارگران بخش مربوط به او در مجمع عمومی سندیکا شرکت خواهند کرد .

در جلسه «کمیته رهبران کارگری» باید گزارش اعضای «گروه تبلیغ» درباره گرایش و آمادگی کارگران هر بخش جهت شرکت در مجمع عمومی سندیکا مورد جمع بندی قرار گیرد و براساس آن تصمیم برگزاری مجمع عمومی یا ادامه روند تبلیغ گرفته شود.

در صورتی که شرایط مرکز تولید برای برگزاری مجمع عمومی آماده باشد ، «کمیته رهبران کارگری» باید برنامه برگزاری مجمع عمومی را طراحی کند و با استفاده از «گروه تبلیغ» زمان و مکان برگزاری آن را به اطلاع همه کارگران برساند.

برای برگزاری مجمع عمومی سندیکا چند نکته حائز اهمیت می باشد:

1- برگزاری اولین مجمع عمومی سندیکا بسیار مهم است . چرا که اولا کارفرما و پلیس حساسیت بیش تری روی اولین مجمع عمومی دارند و سعی خواهند کرد تا با جلوگیری از برگزاری آن سندیکا را در نطفه خفه کنند و ثانیا برگزاری موفق اولین مجمع عمومی ، تصویب اساسنامه و انتخاب هیات مدیره و بازرسین ، سندیکا را رسمیت خواهد داد و کارفرما و پلیس مقابل عمل انجام شده قرار خواهند گرفت.

2- مکان مجمع عمومی بهتر است محلی با ظرفیت کافی و داخل مرکز تولید باشد و امکان بستن درب ها و جلوگیری از نفوذ و دخالت پلیس فراهم باشد.

مثلا در یک کارخانه ، محل مجمع عمومی می تواند یکی از سالن های به اندازه کافی بزرگ  کارخانه باشد و پس از شروع مجمع درب های سالن برای جلوگیری از دخالت پلیس بسته شود.

3- زمان برگزاری مجمع عمومی وقتی باید باشد حتی المقدور هیچ کارگری مشغول به کار نباشد و در عین حال بیش ترین تعداد کارگران در محل تولید حضور داشته باشند و روز تعطیلی نباشد.

به عنوان مثال بلافاصله بعد از اتمام یک روز کاری می تواند زمان مناسبی برای برگزاری مجمع عمومی باشد.

4- زمان مجمع عمومی قبل از اعلام باید محرمانه باشد و تنها «کمیته رهبران کارگری» از آن مطلع باشند . در عین حال گروه تبلیغ ، گروه انتظامات و هیات رییسه برای برگزاری آن آماده باشند و جزییات برنامه مجمع را بدون اطلاع از زمان دقیق آن بدانند.

زمان و مکان برگزاری مجمع عمومی باید حداکثر یک روز قبل از مجمع عمومی به اطلاع کارگران برسد تا پلیس و کارفرما زمان مناسب و کافی برای برنامه ریزی اخلال در مجمع عمومی و سرکوب آن را نداشته باشند.

حتی در شرایط خاص که احتمال سرکوب پلیسی و به هم خوردن مجمع عمومی بالا است در صورت امکان می توان زمان و مکان مجمع را همان روز برگزاری اعلام کرد، به شرطی که ذهن کارگران و گروه های دست اندرکار برای برگزاری آن آماده باشد.

5- «کمیته رهبران کارگری»  باید افرادی را به عنوان «گروه انتظامات» و با دست بند مشخص برای حفظ نظم محل مجمع و نگهبانی در محل درب ورودی سالن انتخاب کند تا مانع از تشنج آفرینی احتمالی از طرف اجیر شدگان کارفرما شوند.

6- «کمیته رهبران کارگری» یا هیات موسس سندیکا ، باید چند نفر از کادرهای کارگر را به عنوان هیات رییسه انتخاب کنند تا جلسه مجمع عمومی را اداره کنند.

هیات رییسه مجمع عمومی از آن جایی که شمارش و اعلام نتایج آرای کارگران را برعهده دارند ، باید از کسانی باشند که تصمیمی به کاندید شدن جهت هیات رییسه و بازرسان سندیکا را ندارند.

هیات رییسه باید حداقل  10 روز قبل از مجمع عمومی از کارگرانی که قصد نامزدی انتخابات هیات رییسه و بازرسین سندیکا را دارند نام نویسی کنند.

7- «کمیته رهبران کارگری» باید برای شروع ، اتمام ، تصمیمات و رای گیری های مجمع عمومی برنامه زمان بندی  شده و دقیقی طراحی کند و هیات رییسه و گروه انتظامات را برای اجرای منظم برنامه توجیه و هماهنگ کند.

8- هر چه مدت برگزاری مجمع عمومی کوتاه تر باشد ، امکان برای دخالت پلیس و کارفرما کاهش می یابد .  برنامه ریزی «کمیته رهبران کارگری» باید در جهت کاهش زمان اولین مجمع عمومی باشد.

به همین منظور باید حدود یک هفته  قبل از مجمع عمومی ، اسامی نامزدهای انتخابات هیات مدیره ، بازرسین و نیز متن اساسنامه سندیکا برای رایزنی و بررسی در یک نشریه منتشر شود و توسط «گروه تبلیغ» به دست همه کارگران برسد.

9- در صورتی که پلیس با هدف جلوگیری و اخلال وارد مجمع عمومی شود ، به نحوی که قطعا شروع یا ادامه مجمع عمومی امکان پذیر نباشد یا در صورت ادامه باعث درگیری بین کارگران و پلیس شود ، هیات رییسه باید اتمام جلسه مجمع عمومی را اعلام کند و از کارگران بخواهد ، بدون هیچ درگیری و شعار محل مجمع عمومی را ترک نمایند تا در وقت دیگری مجمع برگزار شود.

«گروه انتظامات» در چنین شرایطی وظیفه دارد از هر گونه تنش و درگیری با پلیس بپرهیزد و با سازمان دهی خروج کارگران از مجمع عمومی ، مانع دستگیری کارگران و رهبرانشان توسط پلیس شود.

10- در صورت دستگیری برخی کارگران یا اخراجشان توسط کارفرما به دلیل شرکت در مجمع عمومی، «کمیته رهبران کارگری» از همان لحظه اعتصابی را با هدف آزادی یا لغو اخراج رفقای کارگر سازمان دهی و هدایت خواهد کرد.

سندیکای سراسری یا «اتحادیه»

سندیکاها در سیر تکاملی خود و پس از تشکیل در مناطق مختلف ، معمولا به شکل سراسری و به نام «اتحادیه» سازماندهی می شوند.

«اتحادیه» از اتحاد سندیکا های یک صنف در ابعاد سراسری شکل می گیرد. وقتی یک سندیکا  از صنفی مشخص درشهرها ، مناطق و استان های مختلف ایجاد می شوند، از اتحاد سندیکای منطقه ها و استان ها اتحادیه شکل می گیرد.

به عنوان مثال اتحادیه فلزکاران از اتحاد سندیکای های فلزکاران استان های مختلف مانند تهران و خراسان ، آذربایجان و …شکل می گیرد.

 اساسنامه و ساختار تشکیلاتی اتحادیه مشابه سندیکاهای زیر مجموعه خود است و هر سندیکا برای اتحادیه نمایندگانی را انتخاب کرده و به مجمع عمومی اتحادیه می فرستد.

اتحادیه ها می توانند شکل استانی داشته باشند و از اتحاد سندیکا های صنفی شهرها تشکیل شوند و در سطح بالاتر مجمع عمومی اتحادیه های سراسری با حضور نمایندگان اتحادیه های استانی تشکیل شوند.

مثلا اتحادیه کفاشان استان تهران از اتحاد سندیکای کفاشان کرج و تهران و ورامین تشکیل شود  و این هر اتحادیه استانی نمایندگانی را برای حضور در مجمع عمومی اتحادیه سراسری کارگران کفاش انتخاب و ارسال کند.

آیا سندیکا به تنهایی برای تمام خواست های طبقه کارگر کافی است؟

سندیکا بدون شک تشکلی مفید برای حل و رفع مشکلات رفاهی و صنفی کارگران است . مبارزه اقتصادى در قالب سندیکا آگاهى و همبستگى کارگران را افزایش می دهد و باعث به وجود آمدن تشکل‌هاى طبقاتى مانند ، صندوق‌هاى کمک متقابل، کمیسیون‌ها و اتحادیه های کارگری (سندیکای سراسری) می شود.

اما مبارزه اقتصادى ، شکل خاصی از مبارزه است و مبارزه طبقاتی در شکل صنفی و رفاهی خلاصه نمی شود. مبارزه اقتصادی تلاشی در جهت تغییر تناسب قوا بین کارگر و سرمایه دار به منظور رسیدن کارگر به رفاه نسبتا بهتر در چهارجوب همین سیستم سرمایه داری موجود است و چنین مبارزه ای کلیت سیستم سرمایه داری را به چالش نمی گیرد.

مبارزه اقتصادى به تنهایی لطمه ای بر اساس سرمایه‌دارى – یعنی مالکیت خصوصى بر ابزار تولید- ، وارد نمى‌کند و تضمین کننده سقوط دولت سرمایه داری و قدرت گیری کارگران در عرصه سیاسی جامعه نیست . این مبارزه بهره کشی را نابود نمی کند بلکه شکل های آن را قابل تحمل تر و محدودتر می کند.

بیان این که همه مشکلات طبقه کارگر در پیگیری خواست های اقتصادی و صنفی مانند افزایش دستمزد ، بهداشت مناسب و … خلاصه و حل خواهد شد ، یک نگاه صرفا اقتصادی و ساده انگارانه است.

سرکوب و بهره کشی طبقه کارگر فقط در شکل اقتصادی آن خلاصه نمی شود، بلکه دولت سیاسى طبقه سرمایه دار ، دستگاه ادارى ، آموزشی ، رسانه ای- تبلیغاتی ، دادگسترى ، ارتش‏ و پلیس‏ همه و همه نهادهایی برای تضنین امنیت سرمایه داری و استمرار بهرکشی اقتصادی هستند.

بسیاری از مشکلات  کارگران از جنس مسائل عمومی جامعه و غیررفاهی است و ریشه های سیاسی و اجتماعی داشته و به جهت گیری طبقاتی دولت برمی گردد.

این که دولت حاکم در خدمت منافع چه طبقه ای است در تعیین جهت گیری ها و سیاست های  آموزشی ، بهداشتی و تامین اجتماعی ، سالمندان و به طور کلی تمام جزئیات زندگی طبقه کارگر تاثیر مستقیم و بی واسطه دارد. بنابراین برای طبقه ما این مسئله که دولت و قدرت سیاسی در خدمت و اختیار چه طبقه ای است ، اهمیت حیاتی دارد.

وجود سندیکا برای خواست های رفاهی کارگران بسیار مفید است اما در شکل تعریف شده اش توانایی تغییر سیاست های دولت سرمایه داری در جهت احقاق تمام  منافع کارگری را ندارد.

پیگیری حقوق صنفی کارگران توسط سندیکا شدنی و مطلوب است ، اما تلاش برای ایجاد دولت برخواسته از منافع طبقه کارگر یا همان «دولت کارگری» چیزی نیست که با تکیه بر سندیکا و مبارزه صنفی بتوان به آن رسید. زمینه سازی ایجاد یک «دولت کارگری» نیازمند تلاش طبقه کارگر در همه ابعاد یک مبارزه سیاسی- اجتماعی است ، چنین مبارزه ای ، برعهده سازمان ها و احزاب سیاسی انقلابی کارگران است.

 ———————————————————————————————-

متن توسط سردبیر ویرایش شده است .

متن برگرفته از فصل چهارم کتاب “الفبای مبارزه کارگری” منتشر شده توسط بنیاد پژوهشی – آموزشی کارگران (بنیاد پاک) است.

 


دیدگاه خود را بنویسید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: