توسط سردبیر در
0

تغییر اندازه فونت:

کمیته انتشارات بنیاد پاک

تعریف مجمع عمومی

جمع تمام کارگران یک واحد تولیدی ، که برای انتخاب نمایندگان و سیاست های کارگری در محل تولید  جمع می شوند و تصمیم گیری می کنند.

وقتی در این مبحث از «مجمع عمومی» صحبت می کنیم ، منظورمان مجمع عمومی شرکت ها و موسسات یا حتی مجمع عمومی یک سندیکا ،  تشکل و سازمان کارگری نیست بلکه از مجمع عمومی به عنوان نوعی از تشکل و اتحاد کارگری نام می بریم.

«مجمع عمومی» نوعی از تشکل کارگری بر اساس رای مستقیم و بلاواسطه کارگران است که تصمیم گیری و انتخاب نمایندگان در جهت مبارزه کارگری و حل مشکلات یک مرکز تولیدی را ممکن می سازد.

در «مجمع عمومی» هر کارگر محل تولید ، یک رای دارد که بر آن اساس حقی برابر با دیگر کارگران جهت تصمیم گیری و انتخاب نماینده جهت اعتصاب و مذاکره دارد.

«مجمع عمومی» ابتدایی ترین نوع یک تشکل کارگری است چرا که ساختار رهبری رسمی و تشکیلات مشخصی ندارد و تمام تصمیم گیری ها بر اساس دموکراسی و رای مستقیم کارگران صورت می گیرد.

«مجمع عمومی» می تواند به تنهایی یک تشکل کارگری باشد یا به عنوان یک تشکل ابتدایی  زمینه ساز ایجاد تشکل های کارگری پیشرفته تر نظیر سندیکا و شورا شود که در آن ها ، کارگران با رای خود قدرت تصمیم گیری و رهبری را به هیات مدیره و مسئولین سندیکا و شورا واگذار می کنند.

برنامه عمل «مجمع عمومی»

همه کارگران یک واحد تولیدی در «مجمع عمومی» گرد هم می آیند تا :

الف- مشکلات واحد تولیدی را در مجمع خویش مطرح کنند و راه حل هایی جهت مقابله با آن ها  ارائه دهند.

ب- از مسائل و مشکلات شخصی یکدیگر با خبر شوند و در صورت امکان گرهی از مشکلات رفقای دیگر کارگر باز کنند.

ج- برای هر گونه مبارزه مستقیم (مانند اعتصاب یا کم کاری و ..) علیه کارفرما تصمیم گیری نموده و در اجرای آن متحد و یکپارچه شوند و مشارکت کنند.

د- در حین مبارزه و اعتصاب ، نمایندگان خود را برای بدست آوردن حقوق خویش ، جهت مذاکره با کارفرما به طور مستقیم انتخاب کنند.

ه- برای برگزاری یک مراسم ، راهپیمایی یا تجمع کارگری تصمیم بگیرند و جهت مشارکت در اجرای آن همفکری کنند.

و- بر عملکرد نمایندگان انتخابی خود در جلسه «مجمع عمومی» نظارت مستقیم داشته باشند و در صورت لزوم از آن ها انتقاد یا برکنارشان کنند.

مزیت های «مجمع عمومی»

1- دخالت مستقیم و بی واسطه کارگران در سرنوشت خودشان ، باعث مشارکت و همدلی بیش تر آن ها در جریان مبارزه کارگری می شود.

2- چون تصمیمات به شکل جمعی گرفته می شود ، می توان نسبت به مشارکت کارگران و اجرای قدرتمند  آن امیدوارتر بود.

3- حضور همه کارگران در کنار یکدیگر اعتماد به نفس کارگران را در مقابله با کارفرما بالا می برد و آن ها را از انزوا و ناامیدی ناشی از تنهایی خارج می کند. مجمع عمومی جمع پرشور کارگرانی است که تصمیم گرفته اند تنها نباشند و به صورت یک جمع متحد عمل کنند.

4- برخورد پلیسی وسرکوب «مجمع عمومی»  دشوارتر است چون پلیس با جمع توده ای و گسترده کارگران روبرو است ، در حالی که پلیس راحت تر می تواند با هسته ها و گروه های کوچک کارگری مقابله و برخورد کند.

5 – نمایندگان مجمع عمومی که با رای مستقیم و علنی تمام کارگران یک مرکز تولیدی انتخاب می شوند، از مشروعیت و امنیت بیش تری برای فعالیت برخوردار هستند. هیچ کارفرمایی در مذاکره با نمایندگان «مجمع عمومی» به راحتی نمی تواند بهانه بیاورد که این ها نماینده کارگر نیستند.

6- جلوگیری از برگزاری  «مجمع عمومی» برای کارفرما، ساده و بی دردسر نیست.

نمی توان به راحتی مقابل تمام کارگران یک واحد تولیدی که ساعتی در مجمع عمومی به دور هم جمع می شوند و درباره افزایش دستمزدها ، اعتصاب ، اعلام همبستگی با دیگر بخش های طبقه کارگر و یا صدور بیانیه ، تصمیم گیری می کنند ؛ ایستاد و یا در کارشان خللی ایجاد کرد.

7- طی تاریخ جنبش کارگری بارها دیده ایم که دولت و پلیس سرکوبگرش با دستگیری رهبران یک سندیکای کارگری توانسته اند سندیکا را تضعیف کرده  و تا انتخاب دوباره رهبران بر اساس موازین اساسنامه در فعالیت های سندیکا اخلال و شکست ایجاد کنند.

 برگزاری راحت مجمع عمومی به کارگران اجازه می دهد تا بلافاصله نمایندگان جدیدی را جایگزین رهبران بازداشت شده نمایند و نسبت به سیاست های کارفرما و دولت سریعا واکنش نشان دهند.

8- رهبران تشکل هایی مانند شورا یا سندیکا ، سالی یک بار انتخاب می شوند و کارگران می توانند سال بعد و یا طی مجمع فوق العاده اشخاص دیگری را انتخاب کنند.

اما نمایندگان منتخب «مجمع عمومی» در جلسات مجمع ، قابل عزل و نصب هستند و کارگران می توانند به راحتی در هر مجمع عمومی آن ها را به دلیل سازش بی دلیل با کارفرما یا تصمیمی اشتباه و نسنجیده برکنار کرده و نمایندگی خود را به اشخاص دیگری واگذار کنند .

بنابراین در«مجمع عمومی» بیش تر از هرتشکل کارگری ، نظارت کارگران بر نمایندگان خود دقیق و مستقیم است. نمایندگان منتخب کارگران ، در هر مجمع عمومی خود را نیازمند رای اعتماد مستقیم کارگران می بینند  و همین مسئله باعث پاسخگویی بیش تر و کاهش اشتباهات آن ها خواهد شد.

زمینه سازی برای «مجمع عمومی»

تلقی برخی تحلیل گران جنبش کارگری از «مجمع عمومی» ، یک تشکل خود بخودی و خودجوش از طرف همه کارگران است. به این معنی که کارگران بدون هیچ مقدمه ای ، برای رفع مشکلات خود به دور هم جمع شوند و برای تشکیل «مجمع عمومی» تصمیم می گیرند.

در حالی که ایجاد هر «مجمع عمومی» نیازمند زمینه چینی رهبران کارگری در محل تولید است.

بدون تبلیغ موثر توسط رهبران آگاه کارگری ، نمی توان بی مقدمه و یک روزه کارگران نا آشنا  با هر گونه تشکل و اتحاد را به زیر نام و پرچم «مجمع عمومی» متشکل کرد.

رهبرانی که آن ها را به عنوان «کمیته رهبران کارگری» می شناسیم ، وظیفه دارند تا زمینه های لازم برای ایجاد «مجمع عمومی» به عنوان یک تشکل کارگری را فراهم آورند.

«گروه تبلیغ» مجمع عمومی

قبل از شکل گیری و رسمی شدن «مجمع عمومی» ، «کمیته رهبران کارگری» در هر محل تولید ، موظف است با جمع کردن تعدادی از کارگران آگاه ، «گروه تبلیغ» مجمع عمومی را شکل داده  و جهت شروع فعالیت تبلیغ سازمان دهی کند.

«گروه تبلیغ» وظیفه دارد تا  کارگران بخش های مختلف یک مرکز تولیدی را اولا با ضرورت اتحاد و تشکل و ثانیا با اهداف و برنامه های «مجمع عمومی» به عنوان یک تشکل کارگری موثر آشنا کرده و لزوم تشکیل «مجمع عمومی» را تبلیغ کند.

سپس اعضای «گروه تبلیغ» هر هفته گزارش خود از وضعیت محل تولید و میزان گرایش و آمادگی ذهنی کارگران برای تشکیل مجمع عمومی را به «کمیته رهبران کارگری» ارائه می دهند.

بعد از جمع بندی «کمیته رهبران کارگری» و آماده شدن شرایط ذهنی کارگران، می توان تشکیل مجمع عمومی در محل تولید را فراخوان داد و با حضور و استقبال کارگران مجمع عمومی را برگزار کرد.

باید توجه داشت که برای ایجاد «مجمع عمومی» ، «سندیکا» یا هر تشکل کارگری دیگر، نیازی به رضایت قلبی و اشتیاق همه کارگران نیست و توافق و علاقه تعداد قابل توجهی از کارگران نیز کافی می باشد.

چون اکثر کارگرانی که حتی با فعالیت «گروه تبلیغ» علاقه و تمایلی به شرکت در «مجمع عمومی» ندارند ، پس از تشکیل اولین مجمع عمومی و دیدن قدرت و اتحاد کارگری برخواسته از آن ، به حضور در مجمع تشویق و به ضرورت تشکیل «مجمع عمومی» به عنوان سنگر دفاع از طبقه کارگر اگاه خواهند شد.

تکامل و گسترش «مجمع عمومی»

الف- «مجمع عمومی» منظم و مداوم

در ابتدای تشکیل ، «مجمع عمومی» با هدف تصمیم گیری درباره مسائل و مشکلات محل تولید یا انجام مراسم هایی مانند روز جهانی کارگر برگزار می شود و گاهی برگزاری آن به خاطر انتخاب نمایندگان جهت مذاکره با کارفرما یا تصمیم گیری های مبارزه و اعتصاب ضروری می شود.

به همین دلیل «مجمع عمومی» درشروع پیدایش خود ، شکلی هر چند وقت یک بار و مناسبتی دارد.

در ادامه کار لازم است با تلاش «کمیته رهبران کارگری» ، جلسات «مجمع عمومی» شکل منظم و پایداری  بگیرد تا نتایج مفیدی از آن نصیب کارگران شود.

برای قدرت گیری و نتیجه بخشی «مجمع عمومی» ، استمرار و نظم مشخص در برگزاری جلسات ضروری است. باید زمان و محل برگزاری و نیز دستور کار جلسات مجمع از قبل مشخص باشد.

«کمیته رهبران کارگری» ، برای ایجاد نظم و استمرار در «مجمع عمومی» موظف به ایجاد   نهادهایی برای اداره بهتر مجمع عمومی است. هیچ تشکل و اتحاد کارگری حتی در شکل های ابتدایی آن بدون ایجاد نهادهای منظمی که اداره آن را برعهده بگیرند ، قابل استمرار و نتیجه بخش نیست . نهادهای اداره کننده «مجمع عمومی» می توانند وابسته به شرایط ، بر اساس زیر تشکیل شوند:

1- «هیات اجرایی» مجمع

 نظم برگزاری جلسات مجمع عمومی اهمیت زیادی دارد ، چون در یک مجمع  منظم ، کارگران می توانند از وقت موجود حداکثر استفاده را ببرند ، به این معنی که نظرات کارگران مطرح شود و تصمیمات و رای گیری ها در فضای بهتری به نتیجه برسد.

بنابراین وجود جمعی به نام «هیات اجرایی»  که با رای مستقیم کارگران اداره جلسات مجمع عمومی را برعهده می گیرند ، ضروری است.

هیات اجرایی تنها اداره جلسات مجمع و رای گیری ها را برعهده دارد و حق نمایندگی کردن کارگران در اعتصاب های ، مبارزات کارگری و در مذاکره با کارفرما را ندارد .

هیات اجرایی فقط جلسات مجمع را اداره می کند و قابل نصب و عزل با رای کارگران طی هر مجمع عمومی است.

وظایف و اختیارات «هیات اجرایی» مجمع عمومی:

1- اداره جلسات مجمع عمومی.

2- تعیین دستور کار و مباحث هر جلسه.

3- تعیین و اعلام مکان و زمان جلسات مجمع عمومی.

4- تعیین و مدیریت بحث ها و سخنرانی های ارائه شده توسط کارگران طی جلسات.

5- برگزاری انتخابات و اعلام نتایج آن جهت تعیین نمایندگان کارگران برای مذاکره با کارفرما.

عزل یا نصب اعضای «هیات اجرایی»

هرگاه یک سوم کارگران مرکز تولید ، توماری  بنویسند و امضا نمایند که در آن با ذکر دلایلی خواهان عزل یکی یا تمام اعضای «هیات اجرایی» شوند، هیات اجرایی وظیفه دارد ظرف حداکثر دو هفته برای انتخاب جایگزین آن عضو یا  اعضا ، انتخابات مجدد برگزار کند.

برگزاری ، شمارش آرا و اعلام نتایج  انتخابات «هیات اجرایی»، برعهده 5 نفر از کارگران بزرگتر از نظر سنی می باشد ، به شرطی که خود آن ها برای «هیات اجرایی» کاندید نشده باشند.

2- «گروه انتظامات»

ممکن است کسانی نظم جلسات مجمع عمومی را بر هم بزنند یا از طرف کارفرما و پلیس برای اخلال در نظم مجمع عمومی اجیر شده باشند.

بنابراین گروهی از کارگران باید حفظ امنیت و نظم جلسات «مجمع عمومی» را برعهده گیرند.

«هیات اجرایی» و در صورت لزوم «کمیته رهبران کارگری» ، گروهی از کارگران را برای حفظ امنیت و نظم جلسات مجمع عمومی به عنوان «گروه انتظامات» انتخاب می کنند.

«گروه انتظامات» با دست بند مشخص بین کارگران و در محل درب ورود و خروج برای تضمین نظم و امنیت جلسات مجمع عمومی حضور خواهند داشت.

3- «صندوق مالی» مجمع عمومی

«صندوق مالی» مجمع عمومی از نهادهایی است که باعث تثبیت و بالارفتن موقعیت «مجمع عمومی» بین کارگران می شود.

کارگران به دلخواه در «صندوق مالی» مجمع عمومی عضو می شوند و هر ماه مبلغی مشخص به عنوان حق عضویت پرداخت می کنند. صندوق حق عضویت ماهیانه کارگران عضو را جمع آوری می کند و هر ماه به تعدادی از کارگران بر اساس درخواست و قرعه کشی وام بدون بهره ارائه می دهد.

مسئولیت اداره «صندوق مالی» می تواند برعهده «هیات اجرایی» یا اشخاص دیگری با رای مستقیم کارگران در مجمع عمومی قرار بگیرد.

در تجربه کارگران خیلی از کشورها ، صندوق های مالی زمینه ساز ایجاد تشکل های کارگری مانند سندیکا و شورا شده اند که این تجربیات می تواند مورد استفاده ما نیز قرار بگیرد.

ب- «مجمع عمومی کارگران منطقه»

هر «مجمع عمومی» نهایتا می تواند خواست های صنفی- اقتصادی  کارگران یک مرکز تولید را پیگیری  کند و به نتیجه برساند. بسیاری از خواست های کارگران مثل حق داشتن تشکل ، جنبه عمومی و سراسری دارند و برای رسیدن به آن ها نیاز به مبارزه در شکل های سراسری تر است.

علاوه بر این وجود «مجمع عمومی» در مراکز دیگر تولید و ارتباط و اتحاد آن ها به قویتر شدن هر کدام می انجامد . برای افزایش قدرت مجمع های عمومی و پیگیری مبارزه کارگری در ابعاد وسیع تر ، ضروری است که مجمع های یک منطقه جغرافیایی مرتبط  و متحد شوند.

ایجاد و استمرار ارتباط  سازمان یافته مجمع های عمومی از وظایف رهبران آگاه کارگری در مجمع های عمومی و کمیته های رهبران کارگری است. روش و تاکتیک اتحاد و ارتباط تشکیلاتی مجمع های عمومی بسیار ساده است .

 به این منظور هر «مجمع عمومی» نمایندگانی انتخاب می کند و با حضور نمایندگان مراکز تولید ، مجمع عمومی در ابعاد منطقه ای تشکیل می شود.

به عنوان مثال «مجمع عمومی کارگران آذربایجان» ، جمع نمایندگان مراکز تولید منطقه آذربایجان است.

این  سازمان دهی از نوع هرمی است به این معنی که «مجمع عمومی» هر مرکز تولید موظف به اجرای تصمیمات و اتخاذ سیاست های تصویب شده در «مجمع عمومی کارگران منطقه» به عنوان مرجع و مجمع  بالاتر از خود می باشد.

وظایف و اختیارات «مجمع عمومی کارگران منطقه»

1- تعیین سیاست ها و شعارهای کلی مبارزه کارگری در منطقه.

2- تصمیم گیری درباره برگزاری اعتصاب های و مراسم های مشترک کارگری در سطح منطقه.

3- انتخاب نمایندگان کارگران در اعتصاب های مشترک منطقه ای.

3- تدوین و تصویب بیانیه ها و قطعنامه های مشترک منطقه ای در مناسبت های کارگری.

4- انتخاب «هیات اجرایی» و «گروه انتظامات» جهت برگزاری منظم و امن جلسات خود.

تعداد نمایندگان هر مرکز تولید

تعداد نمایندگان هر مرکز تولید در«مجمع عمومی کارگران منطقه» ، به نسبت تعداد کارگران آن است. مثلا تعداد نمایندگان بیمارستانی با 200 کارگر،  4 برابر کارخانه ای با 50 کارگر است.

هیات اجرایی «مجمع عمومی کارگران منطقه»

دقیقا همان نهاد هایی که با تکامل یک مجمع عمومی ایجاد می شوند ، لازم است در«مجمع عمومی کارگران منطقه» نیز تشکیل شوند.نهادهایی مانند «هیات اجرایی» و «گروه انتظامات».

وجود «هیات اجرایی» برای ایجاد نظم و ترتیب در برگزاری جلسات «مجمع عمومی کارگران منطقه» لازم است.

«هیات اجرایی» با رای مستقیم نمایندگان حاضر در«مجمع عمومی کارگران منطقه» انتخاب و عزل می شوند و وظایفی دقیقا منطبق با اختیارات هیات اجرایی «مجمع عمومی» یک مرکز تولید را برعهده دارند.

سوال : چرا درباره مجمع عمومی سراسری صحبت نمی کنیم؟

ایجاد «مجمع عمومی سراسری»، نیازمند آگاهی و سازمان دهی سراسری طبقه کارگر در بالاترین سطوح و تغییر شرایط قدرت به ضرر طبقه حاکم و دولت سرکوبگر است ؛ به نحوی که دولت حاکم سرمایه داری توانایی سرکوب به شکل موثر نداشته باشد.

اما «مجمع عمومی» یک تشکل کارگری با شیوه های ابتدایی سازمان دهی و مناسب برای شرایط سرکوبی است که ایجاد تشکل های قدرتمند و سراسری کارگران را دشوار کرده است.

در شرایطی که کارگران متحد در بهترین وضعیت و طبقه سرکوبگر حاکم در بدترین موقعیت خود به سر می برند ، طبقه کارگر ضرورتا تشکل هایی مانند شورا و سندیکا که شامل سطوح  بالاتری از سازمان دهی و نظم طبقاتی هستند را انتخاب می کند.

 بنابراین وقتی شورا یا سندیکای سراسری ممکن و شدنی می شوند ، از مجمع عمومی سراسری صحبت نمی کنیم . «چون که صد آمد نود هم پیش ما است.»

ج- «مجمع عمومی» زمینه ساز «سندیکا» و «شورا»

مجمع عمومی به عنوان یک تشکل کارگری ابتدایی ، زمینه ساز ایجاد تشکل های سازمان یافته و منظم تر کارگری مانند سندیکا و شورا است. ایجاد تشکل هایی مانند سندیکا و شورا برای کارگرانی که فاقد هر گونه تجربه اتحاد و تشکل هستند ، کاری مشکل است و حتی ممکن است با بی توجهی از طرف برخی کارگران مواجه گردد.

دعوت به تشکیل سندیکا و شورا برای کارگرانی که  قبلا تجربه برگزاری «مجمع عمومی» در محل تولید را داشته اند و با ضرورت تشکل و اتحاد آشنا شده اند ، پذیرفتنی و قابل قبول تر است  و با مقاومت ذهنی کم تری از طرف کارگران مواجه می شود.

علاوه بر این برگزاری «مجمع عمومی» ، اولین قدم در راه ایجاد سندیکا یا شورای کارگری و بالاترین مرجع تصمیم گیری در این گونه تشکل ها است.

 ———————————————————————————————-

متن توسط سردبیر ویرایش شده است .

متن برگرفته از فصل پنجم کتاب “الفبای مبارزه کارگری” منتشر شده توسط بنیاد پژوهشی – آموزشی کارگران (بنیاد پاک) است.

 


دیدگاه خود را بنویسید

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: